Yine enteresan bir başlıkla bizzat yaşadığım basit bir konuya değineceğim.
Geçmişte kalan, geçmişte bıraktığımız, yeni bir sayfada kendine yer bulamayan, zorunluluklar ve hatta ayrılıklar nedeniyle sona ermiş hikayeler hepimizin hayatında vardır. Özellikle yaşanma ve tüketme hızı giderek artan hayatımızda mutlaka haksılık ettiklerimizde olmuştur.
140 karakter uzunluğundaki ifadelerimiz, zaman tüneli diye adlandırılan yakalamanın neredeyse imkansız ve seçimin sistematik olduğu bu düzende şaşırılmaması gereken bir süreç.
Unutmak, değişmek, değiştirmek, sözde ilerlemek …
Zaman ve koşullar insanı tercihler yapmaya itiyor. Kimi zaman doğru kimi zaman da yanlış. Tercih bazen zorunlu oluyor bazen de keyfi ama neticede birileri ve/veya birşeyler geçmişte kalıyor.
İşte tam da bu noktada bazen geçmişte bıraktıklarımız kendini hatırlatıyor.
Atılan bombanın şiddetiyle çok büyük bir yıkım ve katliam yaşandı … 140.000 insan hayatını kaybetti, şehir kullanılamaz hale geldi, radyasyonun etkisi ile toprak, hayatta kalan insanlar, hayvanlar çok büyük yaralar aldı … Çok büyük bir alanda, bombanın patlaması ve sonrasındaki etkileri nedeniyle uzunca bir süre yaşam inanılmaz / tarif edilemez etkilere maruz kaldı.
